Drengjakór Reykjavíkur

Við þrömmuðum með búningana okkar inn í rúmgott kames fyrir enda salarins. Þar var öllu pakkað upp, hvítum peysum, svörtum buxum, skónum fínu, sokkum og síðast en ekki síst ullarvaðmálstreyjunum í matrósastíl.
Hópstjórar héldu sig við straubrettin; sumir voru með greiðuna á lofti og aðrir burstann. Enn aðrir sáu um að útdeila H2O og sérhönnuðum orkustöngum á kórinn. (Það voru sko engir fiskstautar það!).Drengirnir skyldu vera fínir á tónleikunum. Þar var til hinnar mestu gæfi að strákarnir voru í góðu formi þrátt fyrir hitann; virtust hafa hafa getað tekið því rólega um síðeftirmiðdaginn þannig að þeir yrðu ekki úrvinda á tónleikunum.

Brátt fór að glitta í tónleikagesti, reyndar streymdu þeir inn. Hátt á 3ja hundrað manns eða fleiri. Salurinn var sneisafullur. Lenka hafði einnig fengið flygil! Friðrik kórstjóri hafði æft inn- og útgöngu úr salnum, allir sveittir en þó hlíft við ullarvaðmálinu þar til á hólminn væri komið.
Lagt var stíft að sveittum drengjunum að nota hitann sem kraft í röddina. Og viti menn. Þegar á pallana var stigið brást enginn. Allir á sínum stað og tilbúnir. Loftræstibúnaður jakka kórstjórans virtist funkera vel og flygilinn frekar stilltur.
Ljóminn skein úr andlitunum. Kannski voru þetta svitaperlur en það fór þeim vel.
Tónleikarnir höfðu ákveðinn stíganda sem náði hápunkti undir lokin (hvað annað?). Enduðu á samhljómi eilífðarinnar. Uppklapp og frönsk tár.
Að tónleikunum loknum hlupu kórdrengir afsíðis, hver á sína bríkina til að hvíla lúin bein eftir daginn. Mikil orka og stolt lá í loftinu. Þeir voru ánægðir og Friðrik kórstjóri ljómaði.